Κονσέρβες

Γιατί κονσέρβες? Πώς προσδιορίζονται? Τι προσφέρουν?

Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Η λέξη είναι δανεισμένη από τοcon+servare, που σημαίνει να κρατώ, να φυλάττω, να παρατηρώ. Σημαίνει επίσης, να διατηρώ μέσα σε ζάχαρη, ή ακόμα να διατηρώ μια ποσότητα ενός είδους σταθερή και αμετάβλητη κατά την διάρκεια μιάς χημικής ή μιάς φυσικής αλλαγής(συντήρηση τροφής, διατήρηση ενέργειας). Όσο για τη ζάχαρη, συμβολίζει χαρά, αγάπη, αθωότητα και την γιορτή της άνεσης και του πειρασμού. Στην τέχνη και τον πολιτισμό, αντιπροσωπεύει την γλύκα της ζωής, την θαλπωρή και ενίοτε μια στιγμιαία αίσθηση «φτιαχτής» ικανοποίησης ως αντίδοτο ενός συναισθηματικού κενού.

Καθώς ηλικιωνόμαστε, πολλές εμπειρίες που έχουμε ζήσει «αφήνουν» ένα κάποιο συναίσθημα, αλλά αναγνωρίζουμε μια φθορά στην μνήμη λεπτομερειών με την πάροδο του χρόνου. Η γραφή κειμένων, ως ημερολόγια ή χρονογραφήματα, πολλές φορές αναδύουν αυτές τις ξεχασμένες λεπτομέρειες- όπως κάνουν βέβαια και οι φωτογραφίες.

Η διαφορά είναι πως οι γραπτές λέξεις νοούνται μέσω της μετατροπής αφηρημένων συμβόλων ή ήχων που συνδέονται με αισθητικές εμπειρίες και αποθηκευμένες μνήμες, ενώ η νοηματική αναγνώριση μιας φωτογραφίας συνεπάγεται από την άμεση οπτική αντίληψη, ανάλυση των συνθετικών/οπτικών στοιχείων (αντικείμενα, υποκείμενα,σχήμα, δομή χρώμα, τονικότητα, χαρακτηριστικά φωτός) και το νοηματικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε η φωτογραφία.

Η κονσέρβα είναι μικρή σε μέγεθος, μεταφέρεται και ανοίγει εύκολα, έχει θρεπτική αξία (διατηρεί/τρέφει το σώμα μας), διατηρεί την ποιότητα και την ποσότητα του περιεχομένου της. Eσύ αποφασίζεις πότε θα την ανοίξεις και θα την καταναλώσεις. Εκείνη όμως εξουσιάζει τον χρόνο. Εξασφαλίζει ελευθερία και αυτάρκεια, αλλά και βάζει ένα όριο, συγχρόνως. Σηματοδοτεί την τιμή του «πριν», «τώρα», «μετά»- χρόνοι μη αναστρέψιμοι.

Η παρουσία ενός θεατή που βρίσκεται αντιμέτωπος με μιά φωτογραφία ενδέχεται να ‘πλέξει’ ένα σημαίνον κομμάτι προσωπικής συναισθηματικής μνήμης, τέτοιο, που να το θεωρήσει άξιο αποθήκευσης μέσα στον χρόνο-σε μια ‘φωτογραφική κονσέρβα’. Είναι μιά τέτοια κονσέρβα που θα τον/την έκανε να αισθάνεται ασφαλής για την ακριβή διατήρηση της κάθε μνήμης. Δεδομένου ότι οι μνήμες από τις εμπειρίες της ζωής είναι πολλές και σημαίνουσες, δημιουργείται ένα στρίμωγμα.

Το στρίμωγμα αυτό, λοιπόν, οδηγεί στην ανάγκη να δημιουργούμε, αλλά και να παράγουμε «φωτογραφικές κονσέρβες».

5-14 Μαρτίου (εκτός Κυρ-Δευτ) 18:00-20:00

o.art.ath Σποράδων 36, Κυψέλη

***

Ο Αλέξανδρος Βούτσας γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης το 1961. Κατέχει τα πτυχία: B.S Marketing /Management, Siena College, Loudonville , N.Y., Bachelor of Arts Photographic Illustration, και Master of Science, Printing Sciences and Management, Rochester Institute of Technology (R.I.T), Rochester, N.Y.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας φωτογράφος.

Το 2000 εξελέγη μέλος Ε.Ε.Δ.Ι.Π στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο Εργαστηριακό Μάθημα Επιλογής Αναλογικής και Ψηφιακής Φωτογραφίας.

Έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές. Τελευταία στην έκθεση με τίτλο «ΚΡΙΚΟΣ 5, «Ελαιουργείο», Δρομόνερο Χανίων, Ιούνιος 2016, και στο «Φιλοξενία», Γκαλερί «Μορφές», Ρέθυμνο, Ιούνιος 2016.

Ως εισηγητής έχει λάβει μέρος στα συνέδρια «Αν το Εγώ γινόταν Εμείς» με τίτλο «Η προσωπική εξέλιξη μέσα απ’ την ομαδικότητα», Νοέμβριος 2011, και στο συμπόσιο της ΕΜΠΕ (Εταιρεία Μελέτης Πολιτισμικής Ετερότητας) με θέμα «Επιλέγω να δέχομαι την αδικία στην τέχνη, στη ζωή», Νοέμβριος, 2013. Τον Μάιο 2016 συμμετείχε στις δραστηριότητες της ΕΜΠΕ με τίτλο «Η ετερότητα ως καθρέφτης της ταυτότητας», οργανώνοντας και συντονίζοντας τις ομιλίες που αφορούσαν το πεδίο των visual arts. Έχει εκδώσει δύο βιβλία: «Αναμένοντας τα σημεία συνάντησης» 2008 και «ΡΟΔΟΠΟΥ» 1993.